wtorek, 25 lutego 2014

15 miesięcy za nami....

Jakoś tak dziś mnie wzięło na wspomnienia... Cały dzień nieco podejrzliwie obserwowałam mojego Malca i nadziwić się nie mogłam jaki On jest już duży i samodzielny... Dziś np pomagał mi sprzątać ( to po tatusiu), wziął ściereczkę i razem ze mną wycierał kurze, podłogi i szyby... Po kolei naśladował moje ruchy:)

Podziwiam jak potrafi już się z nami komunikować, zaprowadza gdy na czymś mu zależy, podaje rzecz, gdy chce pomocy... Reaguje na otoczenie, ogląda reklamy i rozmawia z nimi jak widzi zwierzęta.. Co prawda nie mówi dużo, jego język jest zlepkiem różnych sylab, ale stopniowo uczę się rozróżniać co która oznacza...

To niesamowite jak szybko takie małe dziecko się rozwija... Jeszcze nie tak dawno cieszyłam się z pierwszego "mama", a teraz doszukuję się już innych "słów"... Zapewne nim się obejrzę, to pójdzie na randkę...




niedziela, 23 lutego 2014

co u nas... czyli mała zamiana



A u nas głośno, męcząco i marudząco... Powodem są czwórki dolne, które idą i jakoś tak wyjść nie mogą (a mogłyby, nie powiem)

W związku z niewątpliwym bólem, który temu towarzyszy ktoś mi podmienił dziecko na małego diabełka...

Wam też czasem ktoś w nocy podmienia maleństwa?
źródło: inny blog

czwartek, 20 lutego 2014

wynurzenia małżeńskie, czyli gdy pedant spotka bałaganiarę

Teoretycznie z takiego połączenia nic dobrego nie wynika, ale jak patrzę na mojego Brzdąca stwierdzam, że połączenie wyszło nam bardzo fajne...

Niemniej to, co cieszy mnie czyt. uśmiech dziecka, nie rekompensuje w pełni trudów dnia codziennego.. Bo dla mnie ważniejszy jest ten błysk w oku, radosne i twórcze spełnianie czasu a nie ganianie z mopem...

Od razu muszę dodać, że jestem zwolenniczką twórczego nieładu a nie stajni Augiasza... Śmiem twierdzić, że dom, w którym wszystko jest ułożone w linijkę jest martwy i bliżej mu do muzeum niż czegokolwiek innego. Ale mój Mąż... Oj.. on to mógłby sprzątać godzinami... Chociaż nie, on chciałaby żebym ja sprzątała godzinami... Bo On jak się za coś bierze, to wszystko komentuje nie przebierając w słowach... A ja mam po prostu inne priorytety, i tyle. Z resztą nie uważam, żeby u nas był syf: odkurzam codziennie, a podłoga jest wycierana kilkukrotnie (przy dziecku i psie tak trzeba)... Męczy mnie to, że nieważne jak bardzo się staram i tak efekt nie zadowala mojego Pedanta...


Zatem po co się starać?

Przecież związek to sztuka wzajemnych kompromisów. Ja się zmieniam, staram... a On? Wydaje mi się, że nie do końca potrafi spuścić z tonu... ehh

ponarzekałam, dziękuję za uwagę.. idę sprzątać:)