piątek, 31 stycznia 2014

Mały siłacz

Mój mały człowiek  nie wiedzieć kiedy stał się nieco większym małym człowiekiem. Szymek ma już skończone 14 miesięcy, a ja cały czas zastanawiam się kiedy to się stało... 

Od niedawna mój mały- wielki człowiek ma nową pasję: podnoszenie ciężarów. Zaczęło się niewinnie od próby podniesienia butelki z wodą demineralizowaną (próba zakończona niepowodzeniem).. Wspaniałe jest to, że dzieci nie poddają się tak szybko jak dorośli i Mały szybko znalazł sobie nowy "ciężar". Dostaliśmy od mojej koleżanki w spadku fotelik z gąbki dla dzieci. Jakie było nasze zdziwienie, gdy pewnego poranka Szymek przyniósł go z drugiego pokoju sapiąc przy tym głośno (na próby pomocy krzyczał niezadowolony).. Teraz Fotelik przeszedł na wyższy poziom trudności- jest wnoszony  na łóżko, by później służył do wypoczynku:)

Od wczoraj wędrują też po domu buty (głównie te tatusiowe) Wielką frajdą staje się zakładanie jednego buta i próba wędrówki...

z serii: "Bawić można się wszystkim"

czwartek, 30 stycznia 2014

siła słowa "nie"

Ostatnio zaczęłam się zastanawiać nad mocą słowa "nie". Nie chodzi mi tu o asertywność, ale o zakazy...

Zauważyliście jak łatwo dziecku wymówić "nie"? Mój mały mówi je non stop z różnym natężeniem, intonacją, ale przede wszystkim z rozmaitą gamą uczuć. Z drugiej strony słowo "tak" nie jest już tak łatwe (do wymowy).... Zaskakujące jest to, że to słowo, które wymawiamy jako pierwsze, później staje się dla nas bardzo trudne...

Mój eM ma niesamowity talent zabraniania małemu. Ostatnio zaczęłam słuchać uważnie komunikatów, które  wysyła dziecku i zauważyłam, że średnio co czwarte to jakiś zakaz. "Nie dotykaj", "nie wolno", "zostaw", "nie"... Same sformułowania, których sens zły nie jest, ale przekaz niosą raczej negatywny. Nie powiem, że  ja na wszystko małemu pozwalam (co to, to nie...), ale staram się tłumaczyć sytuację, a nie streszczać wszytko do krótkiego "nie".

Nie wiem, czy takie rozmawianie wynosi się z domu, ale ja tak mam...

Niemniej jako nauczyciel wiem, że w szkole słowo "nie" nie ma już takiej mocy sprawczej:)
źródło: pakamera.pl
  

wtorek, 28 stycznia 2014

życie poza blogiem, czyli kiedy czasu brak na "internetowe" życie

Po niespełna tygodniowej nieobecności, wracam:)

Cieszy mnie bardzo to, że mimo, że mnie tu nie było zaglądacie do mnie:)

Przez te dni wiele się działo i to na różnych życiowych polach...

Zaczęło się wszystko w poniedziałek późnym wieczorem... "Żono chodź"- tak krótki komunikat z ust mojego eM przy jednoczesnym użyciu formy prawnej nie wróżył nic dobrego. I tak oto moim oczom ukazał się bajeczny widok wodospadu (!) w szafie po brzegi wypełnionej głównie moimi ubraniami. Przyspieszone dochodzenie wykazało, że leje się również po ścianie, co szafa skutecznie nam przysłaniała... Jako że jeden szafkowy wodospad to mało, to i w kuchni (po drugiej stronie ściany) uroczo płynęła woda po szafkach..

I tu mała dygresja. Mieszkamy w naszym m3 od dwóch lat, kupiliśmy mieszkanie piękne nowe od dewelopera... I dodam, że to nie pierwszy nasz wodospad- w ubiegłym roku też był tylko na innej ścianie...

Przyczyną naszych zjawisk przyrody za każdym razem okazuje się komin- w ubiegłym roku był nieszczelny, w tym inny już komin przemarza... Bajka... Walczymy aktualnie o naprawę szkód (albo o ich rekompensatę) z deweloperem. Dzięki ty przygodom mamy do skucia ściany, malowanie, wymianę mebli i paneli, które już zaczęły puchnąć...

W weekend pierwszy raz od trzech miesięcy wyjechaliśmy do naszych Rodziców, którzy mieszkają na tyle blisko siebie, że przy jednym wyjeździe obdzielamy ich swoją i Szymka obecnością. 

Dawnej (tj przed pojawieniem się Małego) takie wyjazdy były okazją do odpoczynku.. A teraz? Pakowanie się, a w zasadzie pakowanie całego domu (bo w razie W trzeba mieć wszystko pod ręką)... Jazda z dzieckiem 120 km, które nie chce siedzieć w foteliku.. I jakie było moje zaskoczenie, gdy na miejscu Mały po prostu się nie odnalazł. Był zły, płaczliwy i marudny. Jedyną atrakcją były schody (zarówno jedni, jak i drudzy mieszkają w domku). Rozrywka póki co jest to bardzo ryzykowna, ale na szczęście obyło się bez większych ran... A później? Pakowanie, znów jazda... I teraz odpoczywam w domu, bo przecież podróże męczą...