Czy czułaś się kiedyś, że nad niczym nie panujesz. Taką niemoc, która powoduje, że płyniesz razem z nurtem spraw codziennych niesiona bezwładnie? Ja teraz tak mam.
Dni mijają jeden za drugim. Ich rytm wyznacza rytm dzieciaków, ja jedynie dostosowuję się do tego, co oni mi wyznaczają. Nie jest mi w tym tak zupełnie źle, o nie, Jakoś tak zapadam się w pewien marazm. Czuję się bezsilna i jakoś tak zagubiona.
Najgorsze dla mnie jest to, że czuję się totalnie niedecyzyjna. Dookoła mnie dzieje się dużo rzeczy, niby mnie dotyczą, ale tak naprawdę nie dotykają, Obserwuję je dziwiąc się mniej lub więcej. Pewnie nie bez znaczenia jest to, że już od roku jestem w domu. Praca i zadaniowość mojego zawodu jednak chronią przed rutyną. Tu, w domu, niby każdy dzień niesie coś nowego, ale to jednak stagnacja.
Póki co nie znalazłam w sobie tyle siły, a byto pokonać. Poczekam... Przeczekam?
środa, 16 marca 2016
piątek, 11 marca 2016
pierwsze pół roku za nami
Nawet nie wiem, kiedy to minęło. Już pół roku minęło od kiedy pierwszy raz zobaczyliśmy naszą księżniczkę. Czas zapie*rza jak oszalały i czasem noc stapia się z dniem, a upływ czasu widzę po tym jak dzieciaki się zmieniają.
Zuza dziś skończyła 6 miesięcy. To dużo i mało. Dużo, bo każdy dzień niesie ze sobą jakąś niespodziankę.
No to co? Podsumuję nieco:
wzrost: 68 cm
kolor włosów: brązowe (długie:) )
ulubiona zabawka: czerwony miś
umiejętności:
- śmieje się w głos
- chwyta zabawki i potrząsa nimi
- przewraca się na brzuszek i na plecki - póki co tylko przez lewe ramię
- poznaje bliskich
Zuza uwielbia swojego brata, jak tylko Szymek pojawi się na horyzoncie mała śledzi go wzrokiem. Czasem jestem zazdrosna o to uwielbienie, którym go obdarza (swoją drogą z wzajemnością), tak jak się do niego śmieje w głos nie śmieje się do nas.
Czuję się mamą przez wielkie M. Jak każda z nas, mam lepsze i gorsze dni. Na szcęście tych pierwszych jest lepiej niż drugich.
Zuza dziś skończyła 6 miesięcy. To dużo i mało. Dużo, bo każdy dzień niesie ze sobą jakąś niespodziankę.
No to co? Podsumuję nieco:
wzrost: 68 cm
kolor włosów: brązowe (długie:) )
ulubiona zabawka: czerwony miś
umiejętności:
- śmieje się w głos
- chwyta zabawki i potrząsa nimi
- przewraca się na brzuszek i na plecki - póki co tylko przez lewe ramię
- poznaje bliskich
Zuza uwielbia swojego brata, jak tylko Szymek pojawi się na horyzoncie mała śledzi go wzrokiem. Czasem jestem zazdrosna o to uwielbienie, którym go obdarza (swoją drogą z wzajemnością), tak jak się do niego śmieje w głos nie śmieje się do nas.
Czuję się mamą przez wielkie M. Jak każda z nas, mam lepsze i gorsze dni. Na szcęście tych pierwszych jest lepiej niż drugich.
poniedziałek, 7 marca 2016
niemoc kontra codzenność
Wiem, że nie tylko ja mam więcej niż jedno dziecko.
Podobno im więcej ma się obowiązków, tym bardziej człowiek jest w stanie je ogarnąć. Z przykrością stwierdzam, że mi do dobrej organizacji wiele brakuje.
Na pozór wszytko jest ok, dom względnie sprzątnięty, dzieci zaopiekowane, mąż też raczej nie czuje się pominięty i zapomniany... Tylko ja jakoś tak nie czuję się jakbym nad tym panowała. Mam wrażenie, że niczym duch unoszę się nad wszystkim, a codzienność się po prostu dzieje.
A ja funkcjonuję w tym zaklętym kręgu, Takie same dni, noce przerywane płaczem... Próbuję w tym wszystkim znaleźć siebie. Nie do końca akceptuję siebie taką, jaką się staję. Coraz częściej zdaję sobie sprawę w tego, że już nie jestem dziewczyną, teraz jestem kobietą. A słowo, które najbardziej mnie definiuje to MAMA wypowiedziane delikatnym, dziecięcym głosikiem. I niedługo, zleci wręcz niezauważalnie, do tego głosika dołączy kolejny.
Tylko siły trzeba w sobie znaleźć, bo latanie męczy...
Podobno im więcej ma się obowiązków, tym bardziej człowiek jest w stanie je ogarnąć. Z przykrością stwierdzam, że mi do dobrej organizacji wiele brakuje.
Na pozór wszytko jest ok, dom względnie sprzątnięty, dzieci zaopiekowane, mąż też raczej nie czuje się pominięty i zapomniany... Tylko ja jakoś tak nie czuję się jakbym nad tym panowała. Mam wrażenie, że niczym duch unoszę się nad wszystkim, a codzienność się po prostu dzieje.
A ja funkcjonuję w tym zaklętym kręgu, Takie same dni, noce przerywane płaczem... Próbuję w tym wszystkim znaleźć siebie. Nie do końca akceptuję siebie taką, jaką się staję. Coraz częściej zdaję sobie sprawę w tego, że już nie jestem dziewczyną, teraz jestem kobietą. A słowo, które najbardziej mnie definiuje to MAMA wypowiedziane delikatnym, dziecięcym głosikiem. I niedługo, zleci wręcz niezauważalnie, do tego głosika dołączy kolejny.
Tylko siły trzeba w sobie znaleźć, bo latanie męczy...
Subskrybuj:
Posty (Atom)