wtorek, 8 grudnia 2015

życie na 110%

Wiecie, jestem zmęczona, Zmęczona życiem, emocjami, bezsilnością i złością.

Mam wrażenie, jakby ktoś mnie nagle włożył w rzeczywistość, która mnie otacza, Cały czas mnie to zaskakuje i nie wiem skąd to przekonanie się we mnie bierze. Patrzę ze zdziwieniem na moje dzieciaki i zastanawiam się jak to jest możliwe... Jednocześnie wiem, że to życie jest całkiem ok, choć czasem daje w kość, ale z drugiej strony, kto z nas nie dostaje od życia po dupce czasem...

Szymek chodzi do przedszkola, zatem teoretycznie mam 3 godziny (bo na tyle go prowadzam) spokoju. A praktycznie? Nie wiem, kiedy to mija i jakoś tego spokoju nie odczuwam. Wręcz przeciwnie, jest więcej zamieszania... Bo przecież trzeba się naszykować, pojechać, odebrać..  Póki co poranki są głośne i pełne płaczu. Szymek cały czas twierdzi, że nie chce do przedszkola, ale jak go odbieram widzę zadowolone dziecko.. Czekam, kiedy to się uspokoi. No chyba, że wcześniej zrezygnuję,,,

Mała z kolei pięknie rośnie, Co raz więcej łapie kontakt i się uśmiecha.. Jest taka inna od Szymka w jej wieku, taka spokojna i wyważona. Choć może jest taka sama, tylko ja jestem inna... Nie wiem..


środa, 25 listopada 2015

3 wspólne lata

Jakoś tak ostatnio nie po drodze mi do pisania. Brakuje mi motywacji i sił.
Niemniej okazja jest zacna, aby napisać kilka słów, bo Szymek w ubiegłym tygodniu skończył 3 lata.

Oczywiście mam jak większość mam, nie wiem kiedy to zleciało i jak to się stało, że mój mały słodki bobas jest już w miarę wygadanym chłopcem.

Podsumowując:

  • wiek: 3 lata
  • wzrost: 98/104
  • waga: 17 kg
  • kolor oczu: piwne
Umiejętności:
  • komunikuje swoje potrzeby zarówno żywieniowe, jak i fizjologiczne (pielucha zakładana na noc)
  • wypowiedzi buduje pełnymi zdaniami
  • korzysta z sedesu
  • próbuje jeść samodzielnie
  • sam się rozbiera i czasem ubiera 
ulubione zabawki: sprzęty budowalne
Ulubiona bajka: Max i Ruby, Bob Budowniczy, Traktor Tom




środa, 11 listopada 2015

Nieznośna przemijalność..

Mam dziś bardzo sentymentalny nastrój... Od wczoraj bowiem porządkuję zdjęcia i nie mogę się nadziwić jak ten czas szybko leci...

Przecież jeszcze nie tak dawno miałam rozpoczęcie I klasy licealnej (oj tak, znalazłam takie zdjęcie), studniówka, studia, pierwszy egzamin.. Pierwsze mieszkanie, samodzielne.. I poznanie eM...

Przez takie porządkowanie zdjęć z ery, gdy byłam samodzielną jednostką, bezdzietną i wolną wpędza mnie w dziwną melancholię... Czuję się tak jakbym oglądała kadry jakiejś obcej osoby... Lub co gorsza, jakby ktoś tamtą dziewczynę przerzucił w rzeczywistość matki...

Takie chwile przypominają mi, że czas mija... Już nie jestem taka sama, choć w niektórych aspektach chciałabym być...Oj, dziwnie mi jest...

najstarsze odkopane zdjęcie... ja trzymam beżowy płaszcz i szczerzę się do zdjęcia...