środa, 5 marca 2014

okiem belfra: sześciolatki w szkole

Niniejszym wprowadzam nowy cykl postów, które czasem będą się tu ukazywać. Nie da się ukryć, że prócz bycia matką jestem nauczycielem. Obie role dają mi szanse sprawdzenia siebie i rozwoju. Czasem tylko gubię się, która bardziej...

No i po wprowadzeniu. Teraz czas do sedna.

Od dawna obserwuję coraz to nowsze pomysły kolejnych ministrów edukacji, które prócz chaosu nic nie wnoszą do nauczania. Stosunkowo świeżym pomysłem jest posłanie sześciolatków do szkół. No, ale to co świeże nie zawsze jest dobre....


Kochani Rodzice, sześciolatek w pierwszej klasie to nie jest dobry pomysł. Takie dziecko nie wytrzyma 45 minut w ławce, nie jest w stanie przyswoić wszystkich zasad panujących w szkole- przecież dzieci mają zadawane prace domowe, muszą być w miarę samodzielne (przynajmniej pod względem socjalnym) i mają się uczyć... Nasze placówki nie są przystosowane do tak małych dzieci. Wydaje nam się, że rok to przecież nie jest dużo... Oj, jest... Uczę teraz w pierwszej klasie dzieci sześcio- i siedmioletnie, pod względem psychicznym różnica jest duża. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że nie należy generalizować, bo przecież każde dziecko rozwija się w swoim tempie, ja chcę tylko zaznaczyć, że od razu widać, które dziecko jest młodsze.

Pamiętajmy także, że obniżając wiek szkolny nie zmieniają się drastycznie wymagania w klasach starszych. Wcześniej posłane dziecko będzie musiało wcześniej przestawić się na uczenie większych partii materiału.

Ministrowie przekonują, że w klasach będzie realizowane nauczanie przez zabawę.. Nie wątpię, że tak będzie.. ba, już jest bo nauczyciele wczesnoszkolni robią co mogą, aby czas w szkole był dla dziecka atrakcyjny. Ale kadra jest oceniana z realizacji podstawy programowej, daną liczbę godzin należy zrealizować w określonym czasie. I kropka. I niestety nie każde umiejętności nabywa się przez rozrywkę, czasem trzeba po prostu wielu ćwiczeń...

Jako nauczyciel patrzę na sprawę globalnie.. Jako rodzic uważam, że zabieramy dziecku rok z dzieciństwa( tego na luzie...)

A Wy macie jakieś zdanie na ten temat?

Zastanawia mnie jak wiele jeszcze namieszają do czasu, kiedy mój Brzdąc założy plecak...

poniedziałek, 3 marca 2014

rzecz o wychowaniu dziecka, czyli słów kilka o błędach rodzicielskich

Nie napiszę nic odkrywczego twierdząc, że człowiek uczy się na błędach. Sytuacją mega komfortową byłoby, gdyby uczył się na tych cudzych.. Niestety, ja dużo lepiej przyswajam samoszkolenie (i oby ono szło w samodoskonalenie).

Ostatnio, pod wpływem urodzin Męża, naszło mnie na mały rachunek sumienia... Zapragnęłam stanąć obok i popatrzeć na moją Rodzinę tak nieco z dystansu.

Błąd pierwszy: wspólny front mamy i taty

tak stając sobie obok zauważyłam, że mamy problem z egzekwowaniem od Szymka naszych oczekiwań. W zasadzie kłopotem jest to, że wymagamy czasem od Małego różnych zachowań w tych samych sytuacjach. Bierze się to najczęściej z różnic w naszym wychowaniu, a także tego, że wcześniej ze sobą tego nie przegadaliśmy...

Błąd drugi: kiedy rodzice się kłócą...

Oj, tego sobie wybaczyć nie mogę. Nie chciałabym, żeby Mały był niemym świadkiem naszych sprzeczek. Szczególnie, że małe dziecko jest gąbką emocjonalną, która chłonie i zwielokrotnia każde  uczucie. Zauważyliście, że dzieci płaczą, gdy Rodzice się kłócą? Mój synek tak ma... Natychmiast też domaga się uwagi i przytulenia, bo nie wie co się dzieje...

Sama jako dziecko nie raz słyszałam kłótnie moich Rodziców- mama to miękka kobieta (tzw. dobra dusza), a tato sądził, że wychowanie to musztra... Pamiętam, że byłam wtedy strasznie przestraszona, bo nie wiedziałam o co Im chodzi, a ponadto bałam się, że to wszystko przeze mnie....

Błąd trzeci: higiena jamy ustnej dziecka

O ząbkach już pisałam tu, w zasadzie o naszej pierwszej wizycie u dentysty. W teorii to ja wiem dużo, a praktyka jakoś mi nie wychodzi. Szczególnie, że całą odpowiedzialność jest na mnie (= Mąż zrzuca to na mnie). Mały walczy z myciem zębów. Co gorsza,  o ile udało mi się go oduczyć podjadania w nocy, to nadal pije soki, a wody nie...

To zaledwie wierzchołek tego, co robię nienajlepiej, żeby nie napisać źle... 

Jednocześnie usprawiedliwiam się nieco, że przecież nie chcę źle dla Małego, pierwszy raz jestem Mamą.. Wiem też, że nieważne jakbym się starała błądzić będę...

Wszak nie myli się tylko ten, kto nic nie robi

niedziela, 2 marca 2014

bardzo nudny post...

U nas jest aktualnie dosyć sporo się dzieje, ale rzeczy niezbyt ciekawych.

Tak więc Mały załapał ponownie przeziębienie: furczy, kaszle i noska mu cieknie... Plusem jest to, że już nie gorączkuje, minusem że po raz kolejny jego organizm jest osłabiony...

Dodatkową "rozrywką" jest ząbkowanie. Cały czas walczymy z czwórkami (tym razem z tymi dolnymi). Jest z nimi więcej zamieszania niż z tymi na górze, Mały dużo gorzej znosi fakt ich przedostawania się na światło dzienne...

Moje ferie dobiegły końca, zatem niedługo wracam nieść kaganek oświaty. Wypoczęta się nie czuję, chore ząbkujące dziecko nie jest synonimem relaksu.

A i jeszcze wczoraj podobno przyszła wiosna, ta astrologiczna... U nas dziś jej nie widać, szczególnie, że wolę teraz z Małym nie wychodzić na dwór (jest osłabiony, a w powietrzu teraz najwięcej wirusów) i ewentualne przebłyski wiosny obserwujemy zza szyby...