wtorek, 18 lutego 2014

słaba silna wola

Jestem na siebie zła, zła na swoja niekonsekwencję i brak samozaparcia. Pamiętacie jak pisałam, że biorę się za siebie? Miałam takie ambitne plany, tyle miałam zmienić... A skończyło się na wielkich zamierzeniach z marny przełożeniem na codzienność...  I tak nawyków nie zmieniłam, dieta jest dla mnie za nudna (podjadam po dziecku), a ćwiczyć to za bardzo mi się nie chce...

Ale piękna i szczupła to bym chciała być... A dodatkowo odczuwam fakt tego, że czas płynie... I jak tu być zadowoloną z siebie przebojową mamą, której nic nie jest straszne, a żadna przeszkoda nie jest wystarczająco demotywująca? Niejako z rozrzewnieniem wspominam czasy siebie studentki, kiedy to doba trwała dłużej, byłam bardziej zorganizowana i mniej poważna... Ach...

poniedziałek, 17 lutego 2014

Dziecięce upadki, czyli kilka moich luźnych rad co zrobić, gdy nastąpi wypadek czyt. upadek

WPIS JEST DYKTOWANY MOIMI PRZEMYŚLENIAMI, W ŻADEN SPOSÓB NIE UWAŻAM SIĘ ZA WYROCZNIĘ W DZIEDZINIE MEDYCYNY

Naturalnym procesem uczenia się chodzenia są upadki. Jedne są małe i błahe, inne wyglądać mogą ( i być) bardzo poważne. My mamy za sobą i jedne i drugie, i na pewno jeszcze wiele przed nami. Faktem jest, że przy każdym upadku serce mi zamiera, bo przecież nie wiadomo na co dziecko spadnie...

Upadek z łóżka

Pierwszy upadek był dla mnie straszny, a dźwięk lecącego dziecięcego ciałka mam cały czas w uszach. Malutki spadł z łóżka jak miał 4 miesiące, a było to wysokie łóżko- 80 cm. Do dziś nie mam pojęcia, jak to się stało, że się przemieścił (jeszcze nie raczkował), a dodatkowo wyszłam na chwilę zostawiając śpiące dziecko...

Co jest ważne w takich sytuacjach? Nie panikować.

Po pierwsze sprawdzamy, czy dziecko jest przytomne. Naturalnie w przypadku braku kontaktu NATYCHMIAST wzywamy karetkę. Najlepiej jest dzwonić pod 999, 112 nie działa poprawnie w wielu miastach( upewniajmy się, czy dobrze dyspozytor zrozumiał miejscowość z jakiej dzwonimy). Ważne jest, aby podać wiek dziecka, okoliczność upadku i naturalnie dokładny adres (w zasadzie postępujemy jak przy klasycznym wezwaniu).

Gdy dziecko jest przytomne badamy czy mamy kontakt, czy nie ma pęknięć czaszki, złamań (delikatnie). Wezwać karetkę możemy zawsze, gdy stwierdzamy, że coś nas niepokoi. Ważne jest,  gdy upadek nastąpi  z dużej wysokości, żeby dziecko obejrzał lekarz- może być to lekarz nasz rodzinny, bo tylko lekarz może zbadać chociażby odruch oka.

Łubudu...

Dziecko ucząc się chodzić nabywa nie tylko umiejętności przebierania nóżkami, ale również uczy się równowagi, przenoszenia środka ciężkości... Pierwsze kroki przypominają kroki osoby pod wpływem alkoholu- błędnik nie działa prawidłowo, nogi się plączą, a oczy przyzwyczajają się do nowego punktu patrzenia...

Jestem typem mamy, która wiele sobie tłumaczy. Nie biegnę do dziecka jak tylko się przewróci, na początku patrzę jak On zareaguje na upadek. Czasem zapłacze, ale najczęściej sam się podnosi zdziwiony, że coś się stało nie po jego myśli. Zauważyłam, że jeśli krzyknę "ojej" lub cokolwiek innego, to Mały potrafi się nieźle na siebie użalać ( przecież ma widownię). Dlatego też uważam, że należy obserwować i interweniować wtedy, gdy uznamy to za stosowne.

Ale najważniejsze jest to, że nie jest ważne ile razu upadniemy, ważne jest ile razy wstaniemy z upadku zarówno w dzieciństwie, jak i w dorosłym życiu :)

piątek, 14 lutego 2014

kiedy widok przedszkolaka wywołuje strach w sercu...

Nie wiem czy tytuł jest adekwatny do tego, co chciałabym przekazać ale już wyjaśniam o co chodzi...

Jak już pisałam jestem nauczycielem. W placówce, w której uczę jest też przedszkole. Widok małych przedszkolaków dziś wyjątkowo mną wstrząsnął. Dzieciaki miały dziś bal karnawałowy. To nie to, żebym bała się przebranych dzieci, po prostu zdałam sobie sprawę, że za rok wśród nich będzie mój mały Brzdąc. Jak tylko o tym pomyślałam, to pierwsze co to sama z siebie się roześmiałam, że po co tak wybiegam w przyszłość, by następnie stwierdzić, że czas przy dziecku minie na tyle szybko, że nim się obejrzę, będę szykować Małemu strój... Bo czym jest rok? Zaledwie rok wcześniej moje szczęście radośnie gugało, a o innej formie komunikacji mogłam sobie pomarzyć. Dziś jest świadomym własnego zdania małym człowiekiem, który potrafi pokazać czego chce, zażyczyć sobie jedzenia, pokrzyczeć, gdy jest coś nie po jego myśli...

Teraz rozumiem, o czym mówiła mama gdy twierdziła, że czas to ona mierzy patrząc na nas (czyt. mnie i brata).. Teraz i ja mam taki własny czasomierz..

a tak było rok temu... Misie dwa:)