poniedziałek, 31 marca 2014

pomocna babcia, czyli od czego są dziadkowie...

Właśnie łapię oddech po kilkudniowej wizycie mojej mamy. Mam wspaniała mamę, ciepłą i kochająca.. ale niestety też przy tym bardzo męczącą...w  pozytywnym znaczeniu.

Moja mama oszalała na punkcie wnuka. Faktem jest, że to jej pierwszy wnuczek, ale kiedy jest Szymek na horyzoncie mamie odbiera rozsądek- po prostu szaleje serce.

Mówi się, że rodzice są od wychowywania a dziadkowie od kochania i rozpieszczania. Ja jednak uważam, że najlepiej jest znaleźć w tym wszystkim złoty środek. Ale to, co wydaje się nam oczywiste nie zawsze jest najprostsze w realizacji (ha! śmiem twierdzić, że im bardziej coś jest oczywiste tym trudniejsze..)

Ale ujmując sprawę od początku:
eM wyjechał na trzy dni, a ja z racji moich zobowiązań potrzebowałam pomocy. I tu moja mama jest nieoceniona, bo wystarczy zakomunikować problem, a ona zrobi wszystko żeby go rozwiązać. Zatem ja miałam wsparcie, a Babcia mogła się nacieszyć wnuczkiem, bo na co dzień jesteśmy daleko od siebie.

Muszę przyznać, że ta wizyta dużo mi dała- pozwoliła mi spojrzeć na jakość czasu, jaki spędzam z Małym. I to jest mój słaby punkt, bo wydaje mi się, że ten czas jest dla Małego za mało atrakcyjny.

Jedynym minusem jest to, że każde nowości zmieniają ustalony rytm dnia....

Zatem dochodzimy do siebie po tej wspaniałej wizycie:)

sobota, 29 marca 2014

Wiosenne przesilenie?

Od paru dni chodzę jakby w  transie... Nie dosypiam, budzę się zmęczona... I jakoś tak mi się nic nie chce...

Na przekór mojemu samopoczuciu moje dziecko jest wymagające, żywiołowe i... zbuntowane... Nie sądziłam, że bunt dwulatka zaczyna się jeszcze przed 18 miesiącem... Mały bardzo mocno demonstruje swoje zdanie i jakoś tak zwykle jest ono zupełnie inne niż moje...

I tak luźny przykład z dziś. Moje dziecko podeszło do bidetu i donośnym "e e e e" zademonstrowało, że chce umyć ręce. Oj, jaka ja byłam dumna, że tak ładnie i dojrzale podszedł do tematu. Niestety po rękach przyszedł czas na buzię i nim się obejrzałam cała buzia plus połowa torsu wylądowała pod strumieniem wody. I wszystko było by cacy, gdyby nie to, że zakręciłam kran żeby móc przebrać Syna co by w mokrym nie chodził... I wtedy zaczęło się... Histeria jakich mało: kopanie, wrzeszczenie, płakanie i rzucanie się na podłogę. Tak się zmęczył tym swoim zawodzeniem, że... usnął. Ale tylko na 15 min...

A ja mało, że jestem zmęczona i zdołowana, to dodatkowo stałam się skopana...

czwartek, 27 marca 2014

czas na damskie przyjemności

Wspominałam Wam kiedyś, że moja głowa jest pełna różnych fisów (w sercu mam jednego fisia- mojego Synka)

Bardzo mi się podoba rozdań blogowych. I tak obserwując blog lakieroholiczki aalimki trafiłam na rozdanie.

Zapraszam i inne kosmetycznie sfisiowane mamy