Budzę się w poniedziałek rano z jedną myślą... Znów poniedziałek..
Wstaję, szykuję się do pracy, wychodzę, gdy jeszcze dzieci śpią...
Wracam po południu, bawię się z dzieciakami dziwiąc się na każdym kroku jak to się dzieje, że one już takie duże, takie mądre.. O ile nie jestem zmęczona śmieję się i cieszę z każdej chwili...
Nadchodzi wieczór... Noc.. ranek.. i tak przez 5 dni...
Pod koniec tygodnia jestem Zmęczona, ba, nawet nie zmęczona, ale styrana... W czwartek nachodzi mnie refleksja, że dzieci w szkole widzę mnie więcej czasu niż te moje, domowe.. Na te szkolne nie mam prawa się denerwować, krzyknąć, złościć.. Za każdym razem powinnam wziąć głęboki wdech i iść dalej... W domu emocje puszczają... I wtedy te moje cierpią na tym, że te inne tak wpływają na mój układ nerwowy...
I tak mijają kolejne dni, tygodnie, ba.. już 1,5 miesiąca...
środa, 12 października 2016
poniedziałek, 12 września 2016
AAAA... minął rok:)
Nim się spostrzegłam minął rok od czasu, gdy moja ziemia znów zmieniła bieg:)
Zuzanka wczoraj obchodziła swoje pierwsze urodziny i przyznam, że nieco się powzruszałam:)
Podsumowanie:
wiek: 12 miesięcy
wzrost: 80-86 cm
waga: ok 10 kg
oczy: piwne
włosy: ciemnobrązowe
karnacja: ciemna
Mała jest bardzo bystra, sprytna i ostrożna. Chodzi za jedną rękę, sama wspina się na łóżko i z niego schodzi. Nadal największą miłością darzy swojego brata, co mnie cieszy i przeraża czasem ( szczególnie jak się bawią).
Jestem w niej zakochana bez pamięci i co by tu za dużo nie pisać, jest po prostu IDEALNA:)
Zuzanka wczoraj obchodziła swoje pierwsze urodziny i przyznam, że nieco się powzruszałam:)
Podsumowanie:
wiek: 12 miesięcy
wzrost: 80-86 cm
waga: ok 10 kg
oczy: piwne
włosy: ciemnobrązowe
karnacja: ciemna
Mała jest bardzo bystra, sprytna i ostrożna. Chodzi za jedną rękę, sama wspina się na łóżko i z niego schodzi. Nadal największą miłością darzy swojego brata, co mnie cieszy i przeraża czasem ( szczególnie jak się bawią).
Jestem w niej zakochana bez pamięci i co by tu za dużo nie pisać, jest po prostu IDEALNA:)

wtorek, 23 sierpnia 2016
wielki strach.. przed pracą
No i stało się nieodwracalnie i definitywnie. Jutro mój pierwszy dzień pracy po 1,5 rocznej przerwie.
Jestem PRZERAŻONA. Normalnie jest we mnie tak wielki strach...
Boję się wyjścia z domu, boję się jak Mała się odnajdzie w rzeczywistości, gdzie pół dnia nie ma mamy.
Boję się jak to wszystko się odbije na naszej rodzinie, w końcu mój mąż pracuje na noce, rankiem miniemy się w drzwiach. Po nocy w pracy będzie miał za zadanie wyszykować Szymka do przedszkola (a Szymek nie chce chodzić i są trudne poranki), a później zająć się Małą... Spać będzie mógł jak i Mała pójdzie na drzemkę oraz jak ja wrócę..
Boję się czy sobie poradzę w pracy.. W końcu noce teraz nie należą do najłatwiejszych, a tu rano trzeba wstać i nie odbijać swoich emocji na uczniach...
Boję się, że nie będę wystarczająco kochającą, cierpliwą i wspaniałą Mamą dla moich dzieci...
Boję się, że będę żałować decyzji o powrocie- a taki strach byłby najbardziej bez sensu..
Jestem PRZERAŻONA. Normalnie jest we mnie tak wielki strach...
Boję się wyjścia z domu, boję się jak Mała się odnajdzie w rzeczywistości, gdzie pół dnia nie ma mamy.
Boję się jak to wszystko się odbije na naszej rodzinie, w końcu mój mąż pracuje na noce, rankiem miniemy się w drzwiach. Po nocy w pracy będzie miał za zadanie wyszykować Szymka do przedszkola (a Szymek nie chce chodzić i są trudne poranki), a później zająć się Małą... Spać będzie mógł jak i Mała pójdzie na drzemkę oraz jak ja wrócę..
Boję się czy sobie poradzę w pracy.. W końcu noce teraz nie należą do najłatwiejszych, a tu rano trzeba wstać i nie odbijać swoich emocji na uczniach...
Boję się, że nie będę wystarczająco kochającą, cierpliwą i wspaniałą Mamą dla moich dzieci...
Boję się, że będę żałować decyzji o powrocie- a taki strach byłby najbardziej bez sensu..
| a i jeszcze boję się, że mi takich widoków zabraknie... |
Subskrybuj:
Posty (Atom)